Endüstri 4.0 ya da Türkiye olarak kullanacağımız terim olarak milli dijital atılım birtakım sorunlara neden olacak olsa da insanları dünyaya daha da yakınlaştıran daha fazla iş, fırsat ve ilerleme sağladığı bir gerçek.
Buhar motorunun icadı, insan gücü, kanal sistemleri ve atların yanı sıra onlar için uğraşan demirciler ihtiyacını da azalttı, ancak modern, küresel arterleri yaratan yeni bir üretim, demiryolları ve nakliye çağına yol açmıştı.
Dizelin, içten yanmalı motorun ve elektriğin gelmesi, işçiler çiftliklerden şehirlere taşındıkça toplumsal bozulmalara neden oldu, ancak bu yenilikler Ford’un Model T’sini, soğutma, mekanize tarım ve yeni bir küresel orta sınıf üreten bir seri üretim çağını getirmişti.
Otomasyon, kişisel bilgi işlem ve bilgi teknolojisinin yükselişi, telefon operatörleri ve daktilolar gibi işleri ortadan kaldırarak, daha az sayıda imalat işçisini, sekreteri, seyahat acentesini ve tele-pazarlamayı gerektiriyordu.
Demir medeniyetinden data medeniyetine geçişte teknoloji ile sosyal ilerleme arasındaki ilişki test ediliyor.
Sosyal, mobil, veri bilimi, Nesnelerin İnterneti (IoT) ve yapay zeka (AI) arasındaki yakınlaşma, değişimin hızını daha önce görülmemiş bir hızda hızlandırıyor. Bu yeni dönemin getireceği sonsuz olasılıklar konusunda iyimser olmalıyız, ama bunun gibi bir devrimin hepimizi nasıl etkileyeceğine de birey ve toplum olarak hazırlıklı olmak zorundayız.
Bir yandan bugünün teknolojileri, kitle kaynak kullanımı, otonom araçlar ve paylaşım ekonomisi gibi yeni ortaya çıkan alanlarda yeni işler yaratacak ve işgücü dönüşümü trendi uzun süre devam edecektir. McKinsey Enstitüsü’ne göre , son 25 yılda ABD’de yaratılan ve BT geliştirme ve sistem yönetimi gibi işlerin üçte biri, bir asır önce bir çeyrek yıl önce mevcut değildi veya neredeyse hiç yoktu. Gelecek yıllarda, yeni iş çözümleri yaratmak için AI ve IoT gibi teknolojilerden yararlanan Salesforce gibi şirketler milyonlarca iş yaratacaktır.
Öte yandan, artan otomasyon, imalat, nakliye, perakende, sağlık ve yönetim işlerini ortadan kaldırabilir. İleriye baktığımızda, Dünya Ekonomik Forumu, sanayilerdeki işlerin gerektirdiği becerilerin yaklaşık% 35’inin 2020’ye kadar değişeceğini tespit ediyor. Bugün ilkokula giren çocukların çoğu, henüz var olmayan mesleklerde çalışacağını artık her yerde duyuyoruz.
İş liderleri, şu anda ve gelecekte bu teknolojilerin yarattığı iş ve fırsatların herkes tarafından erişilebilir olmasını sağlamakla yükümlüdür.
En önemlisi, bu, geleceğin işleri için gerekli olan eğitim ve beceri eğitimine daha fazla erişim sağlanmasını gerekiyor. Bireysel çabalar kadar önemli olan, aradığımız sosyal ilerlemeye ulaşmak için, hükümetler arasında kar amacı gütmeyen kuruluşlardan akademik kurumlara kadar kolektif eylemler gerektiriyor.
Toplumsal olarak ilerlemek için, teknolojideki ilerlemelerden daha fazlasına ihtiyacımız var. Hem olumlu hem de olumsuz olmak üzere inovasyonun potansiyel sonuçlarını anlamaya ve hazırlamaya ihtiyacımız var.
Bu çabada Carnegie Mellon Üniversitesi önemli bir rol oynuyor. Gelişmekte olan teknolojilerin 21. Yüzyılda bir yaşamı sürdürebilmek için her beceri seviyesindeki işçilerin yeteneklerini nasıl etkilediğini inceleyen yeni bir Teknoloji ve Toplum Merkezi kuruyor.
Teknolojik değişimin ekonomik ve toplumsal sonuçlarını incelemek için dünyanın önde gelen bilim adamlarını ve liderlerini daha fazla işe aldıkça, bir toplum olarak, bunların şu anda ve dünyada yaygın olarak paylaşılmasını sağlamak için gelecekte yenilikçi politika müdahaleleri geliştirebileceğimizi umuyorum.
Bugünün teknolojileri kadar şaşırtıcı olan, biz hala bu Dördüncü Sanayi Devrimi’nin şafağındayız. Gelecek on yıllar boyunca – işletmeler, hükümetler, akademisyenler ve toplumlar gerçekten birlikte çalışmak için istekliyse – faydaların dünyanın dört bir yanındaki insanlara ulaştığından emin olmak için bir fırsat sunmalıyız.
