Dışarıdan Mercedes, içeriden At Arabası
Yönetimin temel hedefi, tüm çalışanların bireysel, maksimum refahlarını sağlamak ve böylece işverenin de maksimum refahını geliştirmek olmalıydı…
Çalışan için maksimum refah sadece aynı düzeydeki işçilerden daha fazla ücret alması değil, daha da önemlisi maksimum verimlilik düzeyine yükselmesidir.Böylece genel anlamda bir çalışan, doğal yeteneklerinin imkan vereceği en üst düzeye çıkacaktı.
Ne oldu? İşçi ve işverenlerin büyük bir bölümü barış içinde yaşamak yerine savaşmaktalar.
Çalışma Bakanlığı 2015 İstatistiklerine bakıldığında sadece grevden kaynaklanan iş günü kaybı: 128.801. (Yılın yarısı kayıp!)
Çalışanlarına çok az ücret vererek, en fazla iş yaptırma eğilimindeki bazı işverenler daha liberal yaklaşmaları halinde daha karlı çıkacaklarını görmezden geliyor. Google bile süre azaltmayı algılamıyor…
Aynı şekilde işverenlerine daha fazla kar ve refah sağlamak istemeyen, emeklerinin tüm meyvelerinin kendilerine ait olması gerektiğini ve çalıştıkları kişi ve yaratılan sermaye için kendilerine çok az şey verildiğini veya hiçbir şey verilmediğini düşünen çalışanlar da görüşlerinde değişikliğe gitmeyi denemiyor…
Tek bir kişinin en fazla refahı, ancak maksimum verimliliğe ulaşarak sağlayabileceğini kim inkar edebilir ki?
Çalışan mümkün olan en fazla işi yapmak yerine, genellikle kasdi olarak günlük yapabileceği işin yarısını veya üçte birini yapacak şekilde az çalışmayı planlamaktan vazgeçer mi?
Türkiye’de İş yavaşlatma, Amerika’da kaytarma, İngiltere’de işi öldürme olarak adlandırılıyor.
Maksimum refah , ancak bireysel olarak çalışanların günlük mümkün olan en fazla çabayı ortaya koymalarıyla sağlanabilirken, niçin insanlarımızın büyük bölümü bunun tam tersini yapmakta ve yoğun olarak işle uğraşsalar bile çabaları verimli olmaktan uzak kalmakta?
- Çalışanların üretimlerindeki artışların önemli miktarda işsiz kalmasına sebep olacağına dair geleneksel düşünce,
- İşi yavaşlatma yoluyla kendi menfaatlerini en iyi şekilde koruduklarını düşünmelerine sebep olan yönetim sistemleri,
- Tüm işlerde genel olarak kabul edilen ve uygulanmasıyla çalışanların çabalarının büyük kısmının heba olduğu gelişigüzel metotlar.
Yöneticiler olarak bizler, toplumun diğer kesimlerinden daha fazla bu konularda haberdar olmak ve sadece çalışanları değil bütün ülkeyi doğrular konusunda eğiterek bu yanlış fikirlerle savaşmak için başlatılan harekete destek ne kadar veriyoruz?
Uygulamada halen bir şey yapmıyoruz.
Meydanı çoğu yanlış bilgilendirilmiş ve yönlendirilmiş tahrikçilere ve çalışma koşullarından habersiz cahil, hisleriyle hareket eden kişilere bırakıyoruz.
